تبلیغات
بزرگترین و جامع ترین سایت تربیت بدنی و علوم ورزشی ایران - اسپورت 98
منوی اصلی
بزرگترین و جامع ترین سایت تربیت بدنی و علوم ورزشی ایران - اسپورت 98
عکس ورزشی، مقاله، تحقیق، اخبار رشته تربیت بدنی، کتاب ورزشی
  • بهزاد زیبایی یکشنبه 15 اردیبهشت 1392 04:01 ب.ظ نظرات ()

    چقدر اطلاعات درمورد قوانین دیسکالیفه شدن در رشته ورزشی بوکس اطلاعات دارید؟ اینبار در سایت اسپورت 98 شما را با دیسکالیفه شدن در بوکس آشنا می کنیم.


    caution : یعنی تذکر دادن به بوکسور برای ضربه خطا

    تعداد تذکر ها برای هر ضربه خطا ۲ تذکر می باشد .

    warning : اخطار

    اخطار بعد از دو تذکر می باشد که در برگه ۱ امتیاز ( ۳ مشت صحیح ) و در رایانه ۲ مشت ثبت شده

    می باشد .

    discalefeh : سه اخطاره

    دیسکالیفه بعد از سه اخطار می باشد و بوکسور دیسکالیفه بازنده اعلام می شود .

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • بهزاد زیبایی یکشنبه 15 اردیبهشت 1392 03:56 ب.ظ نظرات ()

    اینبار می خواهیم در سایت اسپورت 98، به قوانین داوری رشته بوکس AIBA بپردازیم. اگر در این رشته در حال فعالیت هستید یا درمورد مقاله ای در این رابطه هستید قوانین آنرا در اختیار شما می گذارم.


    1-اندازه رینگ :

     حداقل اندازه داخل طنابهای رینگ 90/4 متر مربع (16 فوت) و حداكثر آن 10/6

    متر مربع (20 فوت ) می باشد . در رقابتهای بین المللی اندازه رینگ 10/6 متر

    مربع تعیین شده است .

    رینگ نباید كمتر از 91 سانتی متر (3 فوت) و بیشتر از 23/1 متر (4 فوت) از

    سطح زمین یا پایه بالاتر باشد


    2-سكو و حفاظ گوشه ها :

    رنگ سفید _ در سمت راست هیئت ژوری .دور

    رنگ سفید _ در سمت چپ هیئت ژوری . نزدیك

    رنگ آبی _ در سمت راست هیئت ژوری . نزدیك

    رنگ قرمز _ در سمت چپ هیئت ژوری . دور


    3-پوشش كف (كف پوش) :

    كف پوش از جنس لاستیك نمدی و یا مواد مناسب مورد تایید دارای خواص

    الاستیكی مشابه كه ضخامت ان نباید كمتر از 3/1 سانتی متر ( 5/0 اینچ ) و

    بیشتر از 9/1 سانتی متر (75/0 اینچ ) . و چادر روی ان در گوشه محكم ثابت 

    باشد . نمد . لاستیك و یا هرگونه مواد مورد تایید و چادر روپوش كف بایستی

    تمامی سطح سكو را بپوشاند


    4- طناب ها : 

    تعداد 3 یا 4 ردیف طناب به ضخامت حداقل  سانتی متر (18/1 اینچ ) و حداكثر 5

    سانتی متر (97/1 اینچ ) به حداكثر كشیدگی از تیرك به ترتیب :40 سانتی متر . 

     80 سانتی متر و 1 متر و 30 سانتی متر ارتفاع از سطح رینگ نصب میشوند .

    در صورت داشتن 4 ردیف طناب . ارتفاع به ترتیب 6/40 سانتی متر .       

     10/71 سانتی متر . 6/101 سانتی متر و 1/132 سانتی متر بالای سطح رینگ  

    قرار خواهند گرفت . طنابها بایستی با موادی نرم پوشیده باشند . طنابها بایستی  

    در فواصل مساوی نوار روپوش به عرض 3 تا 4 سانتی متر در هر طرف پوشیده

    باشند . این روپوشها نبایستی بر روی طنابها تعداد 3 یا 4 ردیف طناب به ضخامت

    بلغزند و جابجا شوند 


    5- پله ها :

     رینگ بایستی دارای سه پله باشد . دو پله برای دو باند ( قرمز و آبی ) و دو پله  

    برای باندهای سفید كه برای استفاده ریفری ( داور وسط ) و دكتر مسابقات است.  


    6- كیسه پلاستیك :    

    در دو گوشه بی طرف و خارج از رینگ . كیسه كوچكی پلاستیكی تعبیه می گردد

    تا داور بتواند حوله یا دستمال كاغذی استفاده شده بهنگام خون ریزی _ مسابقه  

    دهنده را در آن بیاندازد .

     

    قانون 2 :                            دستكش ها


    الف _ دستكشهای مجاز :  

    رقابت كنندگان از دستكش هایی كه برگزار كنندگان مسابقات در اختیار انها میگذارند .   

    استفاده خواهند كرد . این دستكش بایستی مورد تایید كمیته اجرایی سازمان بین المللی  

    بوكس غیر حرفه ای ( A.I.B.A ) قرار گرفته باشد . بوكسورها اجازه ندارند از دستكش  

    شخصی خود در مسابقات استفاده نمایند .  


    ب)- مشخصات : 

    دستكشها بایستی 284 گرم وزن داشته باشند و وزن قسمت چرمی آن نبایستی بیش از نیم  

    برابر وزن كلی آن و وزن بالشتك آن كمتر از نیم وزن كل آن نباشد . سطح قسمت ضربه زن  

    آن بایستی با یك رنگ قابل تشخیص علامت گذاری شده باشد . بالشتك دستكش نبایستی  

    شكسته و یا جابجا شده باشد . بندهای دستكش بایستی در طرف خارج و پشت قسمت مچ

    دستكش بسته شود . تنها دستكش های تمیز و قابل سرویس بایستی مورد استفاده قرار  

    گیرند .        

                                   

    ج)- روش كنترل دستكش A.I.B.A   :  

    A.I.B.A بطور دائمی مشخصات دستكش های مورد استفاده رقابت كنندگان در مسابقات  

    را برای تولیدكنندگان آن معین می نماید  

    تولید كنندگان دستكش ها تمایل دارند تا تاییدیه A.I.B.A در مورد دستكش های ( 284  

    گرمی ) خود را كسب نمایند. نمونه این دستكش ها بایستی مورد بازرسی كمیسیون ایمنی  

    وسائل قرار گرفته و سرانجام تاییدیه كمیته اجرایی A.I.B.A    را دریافت دارند . پس چنین  

    تاییدیه . تولید كنندگان مهر رسمی A.I.B.A    را دریافت كرده و بایستی آنرا بر هریك از  

    دستكش های مورد استفاده در مسابقات غیر حرفه ای نصب نمایند .

     

    د)- نظارت A.I.B.A    بر پوشیدن دستكش :  

    كلیه دستكش ها و باندهای مورد استفاده بایستی با نظارت دو نفر از كار شناسان رسمی  

    تعیین شده صورت گیرد تا اطمینان حاصل شود كه كلیه قوانین دقیقا رعایت شده است . این 

    كارشناسان مامورین را برای اطمینان از رعایت قوانین تا هنگام ورود مسابقه دهندگان به  

    رینگ به خدمت می گمارند .


     قانون سوم          بانداژ


    الف : مشخصات

    یك نوار نرم جراحی (باند) كه طول آن از 5/2 متر و عرضش از 5 سانتی متر  

    متجاوز نباشد . برای هر دست به كار برده می شود . هیچگونه باند دیگری نباید  

    مورد استفاده قرار گیرد . استفاده از هرگونه نوار . لاستیك و یا چسب به عنوان  

    باند مطلقا ممنوع است . ولی استفاده یك نوار چسب به طول 6/7 سانتی متر و  

    عرض 5/2 سانتی متر برای محكم كردن باند در بالای مچ دست می تواند بدون  

    اشكال باشد .


    ب : مسابقات قهرمانی . جهانی و المپیك  

    استفاده از باند در مسابقات قاره ای . جهانی و المپیك بایستی بوسیله كشور  

    مهمان تهیه و ارائه شود . در هر نوبت شركت كنندگان بایستی از باندهای جدیدی  

    كه از طرف مقامات رسمی در اطاقهای رختكن قبل از شروع مسابقه به آنها داده  

    می شود استفاده نمایند .

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • بهزاد زیبایی یکشنبه 1 اردیبهشت 1392 10:51 ق.ظ نظرات ()

    خب اینبار می خواهیم درمورد ورزش ایروبیک و فواید آن صحبت کنیم. با ما در این بخش از سایت اسپورت 98 که با عنوان درمورد فواید ورزش هوازی ( ورزش ایروبیک ) بدانید، منتشر شده است همراه باشید. ورزش آئروبیک ، قلب و ریه ها را تقویت می کند و جریان خون را بهبود می بخشد. فواید سلامتی آن فراوان است از جمله جلوگیری و کنترل بیماری.

    آیا ۳۰ دقیقه ورزش آئروبیک در روز همان درمانی است که به دنبال آن بوده اید؟

    ورزش آئروبیک به خاطر منافع آن از جلوگیری از بیماری قلب گرفته تا کاهش استرس ، یکی از بهترین کارهایی است که می توان برای سلامتی انجام داد. فعالیت هایی نظیر پیاده روی یا دوچرخه سواری که قلب را به پمپ کردن وا می دارد و ورود اکسیژن را به بدن افزایش می دهد می تواند به داشتن عمری طولانی تر و سالم تر و به جلوگیری و کنترل بیماری های مزمن کمک کند .به فواید زیاد مرتبط با  ورزش آئروبیک در زیر نگاهی بیندازید. انگیزه پیدا کنید و با انجام آن از فواید آن بهره مند شوید.

    بدن چگونه به ورزش آئروبیک پاسخ می دهد

    در طی ورزش آئروبیک ، عضلات بزرگ دست ها ، پاها و باسن به طور مکرر حرکت می کنند. تناسب آئروبیک ، که تناسب قلبی عروقی هم نامیده می شود ، به توانایی قلب ، رگ های خونی و ریه ها ( سیستم قلبی عروقی ) برای تامین سوخت در طی فعالیت جسمانی مداوم اطلاق می شود. با داشتن تناسب آئروبیکی ، بدن جهت حفظ ادامه حرکت به صورت کارآمدتر ، اکسیژن را با کارآیی بیشتری دریافت و مصرف می کند.

    بدن برای ادامه حرکت تکراری عضله :

    ·اکسیژن بیشتری را وارد بدن می کند , تنفس سریع تر و عمیق تر می شود تا مقدار اکسیژن داخل جریان خون را به حداکثر برساند.

    ·خون را سریع تر و قدرتمندتر پمپ می کند جهت تولید انرژی و حمل اکسیژن به صورت موثرتر به دیگر قسمت های بدن ، قلب سریع تر می زند.قدرت هر ضربان قلب جهت به حداکثر رساندن جریان خون به ماهیچه ها و بازگرداندن آن به ریه ها ، افزایش می یابد.

    · قطر و تعداد رگهای خونی کوچک را افزایش می دهد .رگ های خونی کوچک ( مویرگ ها ) برای رساندن اکسیژن بیشتر به عضله ها ، گشاد می شوند و محصولات زائد مانند دی اکسید کربن و اسید لاکتیک را انتقال می دهند.در طول زمان ، جهت کارآمدتر کردن حمل اکسیژن و دفع مواد زائد ، عملا مویرگ های بیشتری در عضله ایجاد خواهد شد.

    ·از تولید حرارت زیاد جلوگیری می کند. وقتی ماهیچه ها حرکت می کنند ، حرارت بدن بالا می رود. برای جبران بالا رفتن درجه حرارت ، بدن با عمل دم حرارت را در هوا رها می کند. بدن با عرق کردن هم حرارت ، آب و مواد معدنی را از دست می دهد.

    ·.اندورفین ها را آزاد می کند ورزش منظم آئروبیک موجب آزاد شدن اندروفین ها که مسکن های طبیعی بدن هستند ، می شود.

    ورزش آئروبیک می تواند به جلوگیری از  بیماری های  زیر کمک کند

    کاهش خطر ابتلا به بیماری عروق کرونری.بیماری قلبی یکی از شایع ترین عوامل مرگ زنان و مردان است. اگر دچار حمله قلبی شده اید ، دستیابی به سطح بالاتر سلامت آئروبیک می تواند از حمله دوم جلوگیری کند.

    کاهش خطر ابتلا به فشار خون بالا . اگر دچار فشار خون بالا هستید ، ورزش آئروبیک می تواند به کاهش آن کمک کند.

    بهبود پروفایل چربی خون . ورزش ، غلظت کلسترول HDL ( کلسترول خوب) را در خون افزایش و غلظت LDL ( کلسترول بد ) را کاهش می دهد.

    کاهش خطر سکته مغزی .بهبود چربی های خون منجر به ساخت کمتر جرم در شریان ها می شود. رسوب جرم ها در رگ های خونی منتهی به مغز می تواند منجر به سکته مغزی شود.

    کاهش خطر بروز برخی سرطان های شایع  از جمله سرطان های سینه ، پروستات ، و سرطان مخاط رحم.

    کاهش خطر بروز و ابتلا به دیابت تیپ دو .ورزش آئروبیک به کنترل وزن ، کاهش احتمال دچار شدن به اضافه وزن یا چاقی – شرایطی که منجر به دیابت نوع ۲ می شود- کمک می کند.

    کاهش ابتلا به بیماری های ویروسی .ورزش آئروبیک به فعال شدن سیستم ایمنی و آمادگی آن برای مبارزه با عفونت کمک می کند. افرادی که به طور منظم ورزش می کنند کمتر مستعد ابتلا به بیماری های ویروسی جزئی نظیر سرماخوردگی ها و آنفلونزا هستند.

    کنترل بیماری ها و مشکلات جسمانی

    ·کاهش سطح قند خون در افراد دیابتی:حفظ قند خون در محدوده دامنه هدف می تواند به اجتناب از عوارض بعدی بلند مدت دیابت مانند نارسایی کلیه یا بیماری قلبی کمک کند.

    ·کنترل وزن مناسب :ورزش آئروبیک همراه با برنامه غذایی سالم و تمرین قدرتی مناسب می تواند به کاهش وزن یا حفظ وزنی متناسب کمک کند.

    ·تقویت قدرت عضلانی قلب : قلب می تواند به ازاء هر ضربان خون بیشتری را پمپ کند ، یعنی اینکه قلب نیازی به ضربان سریع به هنگام استراحت یا ورزش ندارد.

    ·بهبود خونرسانی به بافت ها و ارگانهای بدن :قلبی قوی تر ، خون را با کارآیی بیشتری پمپ می کند.

    · تسکین درد مزمن عضله و سندرم فیبرومیالژی :ورزش آئروبیک می تواند رشد رگ های کوچک خونی ( مویرگ ها ) را در عضلات تحریک کند. این کار به بدن کمک می کند تا اکسیژن را به طور کارآمد تری به عضلات انتقال دهد و محصولات زائد متابولیک تحریک کننده مانند اسید لاکتیک را برطرف کند.

    ·افزایش روحیه و خلق بالا : ورزش آئروبیک می تواند یاس و ناامیدی افسردگی و تنش مرتبط با اضطراب را تسکین دهد.

    ·تقویت استحکام و تراکم مناسب استخوان : ورزش آئروبیک تحمل کننده وزن نظیر پیاده روی ، می تواند خطر ابتلا به پوکی استخوان و عوارض بعدی آن را کاهش دهد. ورزش های آئروبیک با شدت کم – نظیر شنا ، دوچرخه سواری و ورزش های درون استخر – می تواند بدون وارد کردن فشار بیش از حد بر مفاصل ، بدن را در حالت تناسب حفظ کند ، که این امر این نوع ورزش ها را انتخاب های خوبی برای افراد مبتلا به مشکلات جسمانی نظیر آرتروز می سازد.

    سایر فواید ورزش های هوازی

    افزایش استقامت و تحمل هوازی : ورزش آئروبیک ممکن است در طی فعالیت و یا بلافاصله پس از آن فرد را خسته سازد، اما در بلند مدت می تواند استقامت را افزایش و خستگی را کاهش دهد.

    کنترل و کاهش استرس : یک جلسه ورزش آئروبیک پس از یک روز کاری پر تنش می تواند به فرد کمک کند تا به آرامش برسد.

    حفظ تحرک و شادابی : حفظ برنامه منظم ورزش آئروبیک ، ماهیچه ها را کارآمد و قوی می کند که با افزایش سن ، بدن قرص و محکم روی پاها قرار می گیرد. در صورت استفاده از ویلچر ، ورزش آئروبیک که بر دست ها ، شانه ها و قسمت بالای بدن متمرکز است – مثلا پارو زدن یا اسکی با استفاده از اسکی نشسته – می تواند به قوی شدن قسمت بالای بدن کمک کند و در عین حال سلامت قلبی عروقی بدن را هم بهبود  ببخشد.

    حفظ استقلال و اتکا به نفس : با افزایش سن ، ورزش آئروبیک می تواند به قوی تر ماندن ماهیچه ها کمک کند که به جلوگیری از افتادن ها و شکستگی ها کمک خواهد کرد.

    افزایش طول عمر مقید : به نظر می رسد افرادی که تمرینات قلبی عروقی انجام می دهند از آنهایی که این کار را انجام نمی دهند بیشتر عمر می کنند.

    روش های رسیدن به تناسب آئروبیک

    رسیدن به سطح بالاتر تناسب آئروبیک می تواند مفرح باشد چون برای انتخاب ، فعالیت های زیادی وجود دارد. از میان این گزینه ها می توان موارد زیر را نام برد: پیاده روی ، رقص آئروبیک ، شنا ، اسکی ، دو ، دو نرم ، ورزش آبی ، رقص ، پارو زدن.

    پیاده روی شکل همگانی و مورد پسند ورزش آئروبیک است که ورزشی ساده و ارزان می باشد. تنها چیزی که لازم دارید یک جفت کفش پیاده روی راحت است که اندازه پایتان باشد. حتی می توانید از زمان صرف شده به هنگام انجام فعالیت های آئروبیک معمول نظیر باغبانی یا خانه داری هم بهره ببرید.

    بدنتان را به حرکت درآوردید تا منافع سلامتی آن را تجربه کنید

    حال در مورد منافع سلامتی ورزش آئروبیک و نحوه تاثیر آن بر بدنتان آگاه هستید. بگذارید منافع سلامتی آن ، الهام بخش شما برای پیگیری رسیدن به سطح بالاتر تناسب آئروبیک باشد. تنها با ۳۰ دقیقه (ورزش آئروبیک ) در روز عمر طولانی تری داشته باشید و سالم تر زندگی کنید.

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • بهزاد زیبایی یکشنبه 1 اردیبهشت 1392 10:46 ق.ظ نظرات ()

    درمورد یوگا و پیلاتس، چقدر اطلاعات دارید؟ با مطالعه این مطلب، مطالب جدید یاد گرفته و از فواید یوگا و پیلاتس، آگاه خواهید شد. یوگا و پیلاتس از ورزش هایی هستند که هم برای سلامت جسم مفیدند و هم برای سلامت روح. در این مقاله، فواید این ورزش ها را برای شما بیان می کنیم.

     

    ورزش پیلاتس

     

    فواید ورزش پیلاتس

     

    1- تناسب کل بدن

     

    بر خلاف برخی ورزش ها، در پیلاتس تمامی اندام ها کار می کنند و هیج اندامی در حال استراحت نیست. ورزش پیلاتس، متمرکز بر قدرت است و تمام بدن در این ورزش به فعالیت می پردازد.

     

    تمرینات پیلاتس، قدرت و تعادل عضلانی را افزایش می دهند. همچنین، باعث انعطاف پذیری بدن می شوند و نیز دامنه حرکت مفاصل را زیاد می کنند.

     

    توجه به عمل تنفس و ذهن، کمک می کند که فرد زودتر به تناسب اندام برسد. پیلاتس در طرح های نوتوانی نیز کاربرد وسیعی را دارد.

     

    2- سازگار با بسیاری از شرایط جسمانی

     

    مهم نیست که شما هنوز ورزشکار حرفه ای نشده اید و یا برای بار اول شروع به ورزش کرده اید، حرکات پیلاتس برای شما هم مفید است!

    ورزش پیلاتس باعث درست ایستادن و نشستن می شود

     

    تمرینات پیلاتس را می توان بر اساس نیازهای افراد تنظیم و تعیین کرد و همه افراد می توانند آن را انجام دهند


    3- ایجاد مقاومت بدون حجیم شدن عضلات

     

    در پیلاتس، ما نمی خواهیم عضله بسازیم، بلکه می خواهیم عضلات را سفت کنیم تا بتوانند کار کنند. در پیلاتس، انقباض عضلانی به نام "انقباض اکسترنیک " انجام می شود که عضلات دراز را قوی می کند.

     

    4- افزایش انعطاف پذیری

     

    در پیلاتس، طول و کشش عضلات و نیز دامنه حرکت مفاصل افزایش پیدا می کنند. در پیلاتس بدن می تواند کشیده و خم شود.

     

    5- افزایش قدرت

     

    عضلات اصلی بدن عبارتند از: عضلات عمیق پشت، شکم و لگن. این عضلات از پشت و کمر حفاظت می کنند و باعث انعطاف پذیری بدن می شوند. ما درست نشستن و ایستادن را با استفاده از آنها انجام می دهیم.

     

    هنگامی که این عضلات قوی باشند، بدن شکل می گیرد. این بدان معنا است که گردن و شانه ها را می توانید شل کنید و بقیه عضلات و مفاصل آزادانه به وظایف خود عمل می کنند.

     

    6- درست ایستادن و نشستن

     

    ورزش پیلاتس باعث درست ایستادن و نشستن می شود. حرکات پیلاتس موجب قدرت و توازن بدن می گردد.


    7- افزایش انرژی

     

    در حین حرکات پیلاتس، تنفس و گردش خون تحریک می شود و ستون فقرات و عضلات بیدار می شوند و کار خود را شروع می کنند. در نتیجه، شما احساس خوبی را برای تمام بدن به ارمغان می آورید.

     

    8- کاهش وزن

     

    اگر ورزش پیلاتس را به طور روزمره انجام دهید، مطمئن باشید که کاهش وزن می یابید. در پیلاتس، کالری سوخته شده زیادتر از کالری مصرفی می باشد، در نتیجه باعث کاهش وزن می شود.

     

    همراه با ورزش های ایروبیک (هوازی)، پیلاتس نیز در کاهش وزن و کشیدگی عضلات نقش دارد.

     

    9- افزایش ارتباط بین جسم و ذهن

     

    پیلاتس مجموعه ای از هماهنگی بین جسم، ذهن و روح می باشد. ما حرکات پیلاتس را با توجه کامل انجام می دهیم. هنگامیکه حرکات را با توجه انجام دهیم، موجب می شود که بهترین فواید را از هر تمرین پیلاتس بگیریم.

     

    اصول پیلاتس عبارت است از: تمرکز، کنترل، دقت، تنفس و حرکت. تمام این اصول با همکاری جسم و ذهن عمل می کنند.

     

    10- راهی برای آموزش پیلاتس

     

    امروزه، محبوبیت پیلاتس بیشتر شده است. شما می توانید در یک سالن ورزشی و همراه با مربی ماهر، پیلاتس را شروع کنید. فقط باید یک لباس مناسب و یک تشک زیرانداز داشته باشید.

     

     

    ورزش یوگا

     

    فواید ورزش یوگا

     

    1- انعطاف پذیری بدن

     

    کشش بدن موجب انعطاف پذیری و افزایش دامنه حرکتی عضلات و مفاصل می گردد. با انجام ورزش یوگا، انعطاف پذیری بیشتری را در پشت، زانو، کمر، شانه ها و لگن خواهید داشت.

     

    2- مقاومت

     

    با انجام ورزش یوگا، وزن بدن خود را تحمل می کنید. برای مثال: بر روی یک پا می ایستید و تعادل خود را نگه می دارید و یا بر روی دستانتان می ایستید. برخی از این تمرینات را باید به آرامی انجام دهید تا قدرت شما افزایش یابد.

     

    3- سفت کردن عضلات

     

    همانطور که قدرت عضلات زیاد می شود، سفتی عضلات نیز رخ می دهد. ورزش یوگا کمک به طویل شدن و لاغر شدن عضلات می کند.

     

    4- کاهش درد

     

    افزایش انعطاف پذیری و قدرت بدن می تواند بسیاری از دردها (مخصوصا درد کمر) را از بین ببرد.

     

    بسیاری از افرادی که کمردرد دارند، یا مدت زیادی را پشت کامپیوتر می نشینند و یا زیاد رانندگی می کنند، می توانند این ورزش را انجام دهند.

     

    یوگا باعث سفتی و فشرگی ستون فقرات می شود. با ورزش یوگا از این ناراحتی در امان خواهید بود. همچنین یوگا باعث بهبود توازن و تعادل بدن می شود.

    یوگا باعث دوری از عوامل استرس زا و آرامش ذهنی می شود

     

    5- بهتر تنفس کردن

     

    بسیاری از افراد، عمل تنفس عمیق را انجام نمی دهند و اکسیژن کافی را به ریه ها انتقال نمی دهند.

     

    این ورزش باعث تمرکز روی تنفس می شود و به افراد می آموزد که چگونه از ریه ها بهتر استفاده کنیم.

     

    انواع خاص تنفس می تواند به پاک کردن مسیر بینی کمک کند و نیز سیستم اعصاب مرکزی را آرام کند.

     

    این شیوه تنفس، هم بر جسم و هم بر روح دارای اثرات مفیدی است.


    سه فایده ذهنی یوگا

     

    1- آرامش روح

     

    تمرکز دقیق بر آنچه که بدن در حال انجام دادن آن است، آرامشی در ذهن بوجود می آورد.

     

    ورزش یوگا، روش های مدیتیشن را به شما آموزش می دهد؛ همانند نگاه کردن به تنفس و رهایی از افکار، و این خود عاملی است برای آرامش ذهن.

     

    2- کاهش استرس

     

    فعالیت بدنی، عاملی برای فروکش کردن استرس می باشد. ورزش یوگا نیز دارای این خاصیت می باشد.

     

    مشکلات روزانه چه بزرگ و چه کوچک، با یوگا از بین می روند.

     

    یوگا باعث دوری از عوامل استرس زا می شود و امید تازه ای را به زندگی می بخشد.

     

    تاکید یوگا بر زندگی حال است. گذشته را فراموش می کنید و نگران آینده نیستید. این عامل باعث دوری از استرس می شود.

     

    3- آگاهی از بدن

     

    انجام یوگا، آگاهی شما را نسبت به بدنتان بالا می برد. با انجام حرکات ظریف و کوچک، بدن خود را صاف و مستقیم می کنید. این عمل باعث می شود که درست بنشینید و درست بایستید و اعتماد به نفس در شما افزایش می یابد.

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • بهزاد زیبایی شنبه 26 اسفند 1391 02:51 ق.ظ نظرات ()

    در این بخش که با عنوانکنترل قند خون با انجام ورزش های منظم و مستمر در سایت اسپورت 98 منتشر شده است شما را به صورت کلی درمورد سوزاندن قند با ورزش آشنا می کنیم. ورزش منظم، كنترل قندخون را در مبتلایان به دیابت نوع 2 بهبود می‌بخشد و ممكن است منافع مشابهی در دیابت بارداری داشته باشد. نكته جالب اینكه ناهنجاری‌هایی كه باعث بروز مقاومت به انسولین (دیابت نوع 2 و دیابت بارداری) می‌شوند، با كاهش وزن، رژیم غذایی و فعالیت بدنی قابل بازگشت هستند. از این رو تغییر شیوه زندگی با تمركز بر كاهش وزن و افزایش فعالیت بدنی از راهكارهای اصلی پیشگیری از بروز دیابت در افرادی است كه «تست تحمل گلوكز» (اندازه‌گیری قندخون بیمار پس از نوشیدن محلول قندی) ‌ مختل دارند. 


    تاكنون تمرین‌های منظم ورزشی در كنترل مطلوب قندخون بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 موثر نشان داده نشده‌اند، ولی می‌توانند به عنوان یك درمان فرعی ایمن و اثربخش برای این افراد تجویز شوند.


    شركت منظم در تمرین‌های ورزشی، به غیر از تاثیر بر كنترل قندخون، آثار سودمند بسیاری از جمله بهبود وضعیت قلبی-عروقی، متابولیك و سلامت روانی برای بیمار مبتلا به دیابت به دنبال خواهد داشت. ورزش، در پیشگیری اولیه و ثانویه بیماری‌های قلبی - عروقی و پیشگیری از عوارض خاص بیماری دیابت كمك كننده است.

    دیابت نوع 1 بیشتر در سنین 7 تا 15 سال آغاز می‌شود. یعنی در دورانی كه فرد به فعالیت نیاز دارد. منع كردن كودك یا نوجوان بیمار از شركت در بازی و ورزش با همسالان، از ترس ایجاد حمله‌های افت قند خون، ممكن است در سلامت روانی و رشد اجتماعی او تاثیر منفی داشته باشد و او را از دستیابی به سایر منافع فعالیت بدنی محروم كند. از سوی دیگر، هرچه می‌گذرد، نقش فعالیت بدنی به عنوان یك ابزار درمانی، در كنترل دیابت نوع 2 و پیشگیری از بروز آن در افراد در معرض خطر، آشكارتر می‌شود. مانند هر درمان دیگر، اثر ورزش باید كاملا شناخته شود.

    این یعنی گروه پزشكی بیمار مبتلا به دیابت، باید بدانند چگونه فواید و خطرهای ورزش را در بیمار موردنظر ارزیابی كنند و بهتر است این گروه درمانی كه شامل خود بیمار، پزشك، پرستار، متخصص تغذیه و روان‌شناس می‌شود، یك فرد آگاه به علم تمرین و فیزیولوژی ورزشی یا متخصص پزشكی ورزشی نیز حضور داشته باشد.


    ارزیابی‌های لازم قبل از شركت بیمار در ورزش

    لازم است بیمار دیابتی پیش از آغاز یك برنامه ورزشی كه شدت آن از الگوی معمول فعالیت‌های روزانه‌اش بیشتر است، به‌وسیله پزشك بررسی شود تا از نظر وجود شرایطی كه پرداختن به انواع خاصی از ورزش را ممنوع كند، غربالگری انجام شود. این ارزیابی‌ها شامل گرفتن شرح حال، معاینه‌های بالینی و احتمالا اقدام‌های تشخیصی لازم هستند تا به دقت وجود داشتن یا نداشتن عوارض دیابت را مشخص كند. هنگام گرفتن شرح‌حال و انجام معاینه‌ها، باید توجه ویژه‌ای به علایم و نشانه‌های بیماری‌های قلبی- عروقی، چشمی، كلیوی، سیستم عصبی و پاها داشت.


    ارزیابی قلبی - عروقی

    در بیماران مبتلا به دیابت كه یكی از شرایط ذکر شده در شرح عکس بالای صفحه را دارند و می‌خواهند فعالیت‌های ورزشی با شدت متوسط یا بیشتر انجام دهند، تست ورزش با پایش همزمان نوار قلبی ممكن است مفید باشد.

    البته بعضی از صاحب‌نظران معتقدند این شرایط بیش‌ازاندازه سختگیرانه است و باعث می‌شود برای بسیاری از مبتلایانی كه چندان در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی نیستند، تست ورزش درخواست شود و هزینه‌های متعاقب آن باعث محدودیت در شركت شود. پزشك برای تصمیم‌گیری در مورد درخواست تست ورزش برای بیمارانی كه می‌خواهند به ورزش‌های كم‌شدت مانند پیاده‌روی آرام بپردازند (كمتر از 60 درصد حداكثر ضربان قلب)، باید بر مبنای قضاوت بالینی خود عمل كند.


    ورزش و دیابت نوع 2

    فواید فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، قابل‌توجه است و مطالعه‌های اخیر بر اهمیت برنامه‌های ورزشی بلندمدت در پیشگیری و درمان این مشكل متابولیك شایع تاكید دارند. شواهد محكم و پایداری وجود دارد كه نشان می‌دهد افزایش فعالیت بدنی و مقداری كاهش وزن، بروز دیابت را در افراد دارای تست تحمل گلوكز مختل، كاهش می‌دهد. 

    توصیه می‌شود فردی كه تست تحمل گلوكز او مختل است، علاوه بر غذایی سالم و كمی محدودیت دریافت انرژی، حداقل 150 دقیقه در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید داشته باشد. تركیب رژیم غذایی، ورزش و تغییر رفتار، موفق‌ترین برنامه برای كنترل طولانی مدت وزن محسوب می‌شود. ورزش به تنهایی، بدون محدودكردن دریافت كالری و تغییر رفتار، كاهش وزن مختصری در حدود یك كیلوگرم به دنبال خواهد داشت. علت كم‌بودن مقدار كاهش وزن این است كه برای افراد چاق، اغلب انجام حجم كافی تمرین‌ها مشكل است و انرژی صرف‌شده حین ورزش را با مصرف غذای بیشتر یا كم كردن فعالیت در زمان‌های خارج از ساعت‌های تمرین جبران می‌كنند. 

    البته باید توجه داشت كاهش وزنی كه در اثر تمرین‌های ورزشی ایجاد می‌شود، در مقایسه با همان میزان كاهش وزن در اثر رژیم غذایی، با میزان بیشتری از افزایش حساسیت به انسولین همراه است. حجم بهینه تمرین‌های ورزشی برای رسیدن به كاهش وزن قابل‌توجه و پایدار، بسیار بیشتر از آن است كه برای بهبود كنترل قند نیاز است.

    ورزش‌های هوازی: مقدار و شدت مناسب تمرین‌های هوازی با توجه به هدف متفاوت است: برای بهبود كنترل قند، كمك به حفظ وزن و كاهش بیماری‌های قلبی- عروقی؛ حداقل 150 دقیقه در هفته ورزش هوازی با شدت متوسط (60-40 درصد حداكثر اكسیژن مصرفی یا 70-50 درصد حداكثر ضربان قلب) یا حداقل 90 دقیقه در هفته تمرین هوازی شدید توصیه می‌شود.

    این حجم از تمرین‌ها بهتر است حداقل در 3 روز از هفته تقسیم شوند و تمرین‌های بیش از 2 روز پیاپی قطع نشوند. در بیماران مبتلا به دیابت، هر قدر تفاوت میزان فعالیت در روزهای مختلف هفته كمتر باشد، تنظیم رژیم غذایی و دارو آسان‌تر است و به همین دلیل تمرین‌های هوازی تا آنجا كه ممكن است، باید در روزهای بیشتری از هفته انجام شوند. ورزش هوازی یا مقاومتی متوسط تا شدید، به مدت 4 ساعت یا بیشتر، در مقایسه با تمرین‌هایی در حجم كمتر، خطر بروز بیماری‌های قلبی - عروقی را به میزان بیشتری كاهش می‌دهد.

    برای حفظ طولانی‌مدت كاهش وزن قابل توجه (بیشتر از 5/13 كیلوگرم)، ممكن است تمرین بیشتر، مانند 7 ساعت در هفته تمرین هوازی متوسط تا شدید، مفید باشد. با وجود ارزش‌های شناخته‌شده تمرین‌های هوازی، محدودیت‌هایی نیز در انجام آنها وجود دارد. بعضی از افراد این تمرین‌های را یكنواخت و خسته‌كننده می‌دانند. از سوی دیگر، انجام این تمرین‌ها با حجم و شدت مذكور، ممكن است برای كسانی كه قبلا زندگی كم‌تحركی داشته‌اند یا از چاقی رنج می‌برند، مشكل باشد.

    متاسفانه بیشتر كسانی كه بیشترین سود را از ورزش‌های هوازی می‌برند، بیشترین مشكلات را برای انجام این تمرین‌ها دارند. در بیمارانی كه دچار چاقی، مشكلات مفصلی، سایر مشكلات فیزیكی یا عوارض دیابت هستند، حتی 30-20 دقیقه پیاده‌روی نیز می‌تواند با مشكل و درد همراه باشد.

    تمرین‌های مقاومتی: اخیرا تمرین‌های مقاومتی، به عنوان ابزار درمانی موثر و ایمن در درمان بسیاری از بیماری‌های مزمن مطرح شده‌اند. طبق گزارش‌های موجود، این تمرین‌ها، مشابه ورزش‌های هوازی، در افزایش حساسیت به انسولین، میزان انرژی مصرفی روزانه و كیفیت زندگی موثر هستند. از این گذشته، تمرین‌های مقاومتی، پتانسیل افزایش قدرت عضلانی، توده لخم بدن و تراكم مواد معدنی استخوان را نیز دارند كه می‌تواند بهبود نسبتا سریع، وضعیت عملكردی بیمار را به دنبال داشته باشد و از این رو بیمار زودتر پاداش تلاشش را دریافت می‌كند. 

    به این دلیل كه معمولا در هر جلسه چند نوع تمرین مقاومتی متفاوت انجام می‌شود، عده‌ای آن را متنوع‌تر و كمتر خسته‌كننده می‌دانند. البته باید توجه داشت كه تمرین‌های مقاومتی، برخلاف تمرین‌های هوازی ساده‌ای چون پیاده روی، به ابزار، آگاهی از تكنیك تمرین و دستورالعمل اولیه نیاز دارند. در صورتی كه منعی وجود نداشته باشد، بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 باید تشویق شوند 3 جلسه (حداقل 2 جلسه) در هفته به تمرین‌های مقاومتی بپردازند. در هر جلسه، تمرین‌ها باید همه گروه‌های بزرگ عضلانی را در قالب 8 تا 10 تمرین دربرگیرند. تعداد مناسب تكرار حركت‌ها در هر ست، 10 تا 15 تكرار است. به‌طوری كه ورزشكار به حدود خستگی نزدیك شود.

    تمرین‌های کششی: اغلب تمرین‌های انعطاف‌پذیری یا تمرین‌های كششی برای افزایش دامنه حركتی مفاصل و كاهش خطر آسیب‌دیدگی‌هایی مانند كشیدگی‌های عضلانی توصیه می‌شوند. 

    علاوه بر اثر این تمرین‌ها بر میزان بروز آسیب‌های عضلانی، به نظر می‌رسد اجرای اصولی تمرین‌های كششی باعث افزایش انعطاف‌پذیری و دامنه حركتی مفاصل می‌شود. از آنجا كه بیماری دیابت در دراز مدت ممكن است با افزایش محدودیت حركات مفاصل همراه باشد، شاید انجام این تمرین‌ها بتواند آثار مفیدی در بیماران مبتلا داشته باشد.

    توصیه می‌شود هنگام انجام تمرین‌های كششی، عضلات به آرامی به حالت كشیده درآیند و كشش تا جایی ادامه یابد كه احساسی از كشش وجود داشته باشد ولی درد ایجاد نشود و هر حركت كششی حدود 30 ثانیه طول بكشد. همانند افراد غیردیابتی، در بیماران مبتلا به دیابت نیز شروع فعالیت ورزشی باید با دوره گرم كردن، تمرین‌های كششی و بعد از پایان ورزش، دوره سرد كردن باشد. 

    برای گرم كردن، فعالیت سبك هوازی به مدت 5 تا 10 دقیقه (دوی آرام، دوچرخه ثابت و...) برای آماده كردن عضلات، قلب و سیستم تنفسی لازم است. بعد از آن عضلات به 5 تا 10 دقیقه تحت كشش آرام قرار می‌گیرند و سپس به فعالیت ورزشی اصلی پرداخته می‌شود. بعد از پایان تمرین ورزشی نیز برای سرد كردن، به مدت 10-5 دقیقه فعالیتی شبیه به دوره گرم كردن برای بازگرداندن تدریجی ضربان قلب به سطح قبل از ورزش انجام می‌شود.

    ورزش و دیابت نوع 1

    معمولا افراد جوانی كه دچار عوارض دیابت نیستند و كنترل متابولیكی خوبی دارند، می‌توانند با اطمینان در رشته ورزشی مورد علاقه خود، حتی در سطح قهرمانی، شركت كنند، اما توصیه می‌شود از انتخاب ورزش‌های پرخطر مثل غواصی، صخره‌نوردی، سقوط آزاد و به طور كلی رشته‌های ورزشی‌ای كه در صورت كاهش هوشیاری، برای خود فرد یا سایر افراد همراه ایجاد خطر می‌كنند، پرهیز شود.

    در واقع بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 تا زمانی كه به عوارض دیابت مبتلا نشده‌اند، می‌توانند در هر سطحی از فعالیت‌های ورزشی شركت كنند، ولی باید دقت داشته باشند تا با تنظیم مقدار كربوهیدرات غذایی و انسولین مصرفی از بروز افت قند خون در حین یا به دنبال فعالیت بدنی جلوگیری كنند. به فرد دیابتی‌ای كه زندگی غیرفعال داشته و تصمیم به شروع ورزش گرفته است، باید توصیه كرد ورزش را با كمترین شدت و مقدار آغاز كند و به تدریج در طی چند هفته تا چند ماه، مدت و شدت فعالیت را افزایش ‌دهد.

    برای پیشگیری از ایجاد نیاز به تغییرات بزرگ در دوز انسولین و رژیم غذایی از روزی به روز دیگر، بهتر است در صورت امكان برنامه ورزشی ورزشكار دیابتی حداقل در 4 تا 5 روز از هفته انجام شود. در مواردی كه بیمار مبتلا به دیابت نوع 1 به عوارض بیماری دیابت دچار شده باشد، لازم است تا نوع و شدت تمرین‌های ورزشی او متناسب با شرایط وی تنظیم شود. بهتر است این بیماران هنگام ورزش همراه داشته باشند تا از مشكلات احتمالی كاهش گلوكز خون كاسته شود.

    4 نکته برای پیشگیری از افت قند خون در هنگام ورزش در افراد دیابتی

    1. بهینه‌سازی میزان انسولین تجویزی: از جمله راه‌هایی كه می‌توانند این منظور را برآورده سازند، «تزریق زیر جلدی مداوم انسولین» (CSII) با استفاده از پمپ انسولین یا استفاده از «تزریق‌های متعدد انسولین» است.


    2. آموزش شناسایی شدت تمرین: عموما تمرین‌های سبك باعث تغییر مشخص تنفس نمی‌شوند و تنها مقداری ضربان قلب را افزایش می‌دهند و بر سطح قندخون بی‌تاثیرند مگر اینكه به مدت طولانی‌تر از 10 دقیقه انجام شوند. در زمان انجام تمرین‌هایی با شدت متوسط، تنفس سخت‌تر می‌شود. ضربان قلب به بیش از 100 ضربان در دقیقه افزایش می‌یابد و در مدت كمتر از 10 دقیقه قندخون بالا می‌رود، اما با طولانی‌تر شدن زمان تمرین، سطح قندخون كاهش پیدا خواهد كرد. 

    تمرین‌های شدید یا قدرتی باعث تند شدن تنفس و افزایش ضربان قلب بین 125 تا 160 ضربان در دقیقه می‌شوند و می‌توانند پس از گذشت مدتی باعث افت قندخون شوند، به ویژه اگر قبل از تمرین تطابق لازم در رژیم غذایی یا میزان انسولین مصرفی صورت نگرفته باشد.


    3. شناسایی عوامل موثر در میزان جذب انسولین: ماساژ موضع تزریق می‌تواند باعث افزایش جریان خون منطقه شود. افزایش جریان خون محل تزریق در اثر ورزش یا افزایش حرارت محیطی نیز از این جمله هستند. این مساله به دنبال تزریق زیرجلدی انسولین در ران‌ها شایع‌تر از شكم اتفاق می‌افتد. به همین دلیل در بیشتر مواقع به ورزشكارانی كه از تزریق انسولین استفاده می‌كنند، انجام تزریق در محل شكم توصیه می‌شود.


    4. آگاهی از نشانه‌های هشداردهنده افت قندخون: علایم افت خفیف قندخون شامل سرگیجه، خستگی، احساس گرسنگی، احساس گیجی، سردرد و... هستند. وقتی ورزشكار علایم افت قندخون را احساس كرد یا مربی او متوجه شروع علایم شد، باید از در دسترس‌ترین منبع قندی خوراكی (مانند آبمیوه، آبنبات، قند، قرص‌های گلوكز و...) استفاده كند. بهترین شیوه این است كه بعد از مصرف این منابع كربوهیدرات ساده، از منابع كربوهیدراتی پیچیده (مانند نان) و پروتئین نیز استفاده شود تا باعث دوام افزایش قندخون شود.

    ورزش در شرایط عدم كنترل مناسب قند خون

    هیپرگلیسمی (بالارفتن قندخون): ورزش در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1، هنگامی كه سطح انسولین پلاسما پایین و فرد از لحاظ متابولیكی ناپایدار است، می‌تواند به افزایش قندخون یا هیپرگلیسمی منجر شود. در این شرایط تولید قند كبدی افزایش و برداشت قند توسط عضلات كاهش پیدا می‌كند و تولید كتون نیز بالا می‌رود. اثر سریع ورزش نیز بالا رفتن هورمون‌های دارای اثر مخالف انسولین، مانند گلوكاگون و كاته‌كولامین‌هاست كه باعث دامن زدن به این وضعیت می‌شود.

    از این رو توصیه شده است اگر در اندازه‌گیری قندخون، قبل از جلسه تمرین، مقدار آن بیش از 250 میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد از شركت در تمرین‌های جسمی تازمانی كه میزان قند به‌طور مناسب كنترل نشده است، پرهیز شود. طبق توصیه انجمن دیابت آمریكا اگر قند خون ناشتا، (همراه وجود كتون)، بیش از 250 میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، باید از شركت در تمرین‌ها خودداری شود و اگر قندخون بدون وجود كتون بالاتر از 300 میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، احتیاط لازم است.

    هیپوگلیسمی (پایین آمدن قندخون): در افرادی كه انسولین یا داروهای افزاینده ترشح انسولین دریافت می‌كنند، بالا بودن میزان داروی مصرفی به نسبت مواد غذایی كربوهیدراتی (نشاسته?ای) مصرف شده یا فعالیت بدنی صورت گرفته، می‌تواند به هیپوگلیسمی یا افت قندخون بینجامد.

     

    هنگام انجام فعالیت بدنی شدید، مصرف قند می‌تواند چند برابر افزایش پیدا كند و این افزایش مصرف تا 15 ساعت پس از پایان فعالیت ادامه می‌یابد. در نتیجه، افت قند خون در اثر ورزش ممكن است با تاخیر پس از اتمام فعالیت ورزشی و حتی در صبح روز بعد از یك تمرین عصرگاهی رخ دهد. بیشترین خطر افت قندخون 6 تا 14 ساعت بعد از ورزش است. در بیمارانی كه انسولین مصرف می‌كنند، هنگامی كه ورزش در ساعت‌های پایانی بعد ازظهر انجام شده باشد، بهتر است برای پیشگیری از بروز افت قند شبانه پیش از خواب مقداری كربوهیدرات مصرف شود.
    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 169 ... 4 5 6 7 8 9 10 ...